Boşluk

Ruhumda sanki bir boşluk var, ve bu beni gereğinden fazla rahatsız ediyor. Bu
boşluğu ancak başkasının varlığıyla giderebilirim gibime geliyor ama yapamıyorum,
ne zaman başkasına bakmaya kalksam sanki sana ihanet ediyormuş gibi hissediyorum.
Öylece kalıyorum ortada ve elim kolum o anda bağlanıyor. Belki hala seviyorum seni,
sevmemem gerekse bile, sana çok yakın olmama rağmen çok ama çok uzak olsam bile...

Sen belki çok farklı yerlerdesin şimdi, çok farklı ortamlarda, çok farklı
kişilerlesin. Ben ise beni bulduğundaki kişiyim. Aynı umutsuz romantik, paylaşmak
istediği o kadar içinde kalan duyguyla; aynı yalnız kişilik. Senle hayat bulup
sensizlikle ölüyorum. Şu an sensizim ama direnmeye çalışıyorum. O boşluğu
doldurduğum, doldurabildiğim zaman tekrar benliğime dönebileceğim.

Şu ihanet hissinden bir an önce kurtulup şansın da yardımıyla benliğime dönmeyi
istiyorum.