gece

Arkada Duman, söylüyor şarkılarını. Halimiz duman... Neden hep
geceleri yazarım ben bilir misin? Çünkü kimse yok geceleri, beni
oyalayacak, içime inmemi önleyecek, beni benden saklayacak...
Yalnızlık yaramıyor bana, kesinlikle yaramıyor.

Gece, karanlık ve soğuk bir gece, açık penceremden içeri giren
soğuk havayla ürperiyorum, ama bana hiçbir şey yazmıyor gelen
soğuk, istersem hasta olayım, umrumda değil! Beni kendimle
bırakın diyeceğim, olmayacak, neden olmayacak; kendi başıma
kaldığım zaman yazıyorum bu yazıları, başkaları için güzel
gözüküyor olabilir; ben, yazarken iki duyguyu da aynı anda
hissetmenin karışıklığını yaşıyorum. Yazılarımda hem rahatlıyorum,
çünkü bu kelimeler, bu yazı, bu ifade hepsi ama hepsi bir ben: aynı
zamanda hüzünü yaşıyorum, tüm yazılarımda, her kelimede daha derine
indikçe daha da kötü oluyorum. Hayat yaşanılmaz olunca, nerede benim
sevgilim, nerede benim ruh ikizim diyince biri olmayınca bunaltıcı
oluyor hayat.

İşte bu yüzden depresifliğim, bu yüzden tüm yazılarım, n'aparsın,
ben böyleyim. "Turuncu"lar içinde kaybolmuş biriyim sadece..