En Kötü Anın Şiiri

Hayat neden bu kadar acı?
Neden herşey bir anda kararpı gidiyor?
Anlayamıyorum neden...
Kendimi ıssız bir denizdeki
Tek insan gibi hissederken
Yalnzılık daha ağır basıyor
Unutmaya çalışıyorum;
Unutamıyorum...
Boşa kürek çektiğimi bilmeme rağmen;
Devam ediyorum..
Ama neden?
Neden bilerek devam edilir ki?
Bu kadar mı kör olur
Aşkın gözü?
Bu kadar mı acı verebilir,
Bu kadar mı üzebilir bir insanı?

Kalbimin parçaları
Yerde duruyorlar,
Sere serpe...
Binlerce-milyonlarca-milyarlarca parça
Eğilip birini bile toplamaya çalışsam
Elime batıyorlar;
Sanki hallerinden mutlularmış gibi...
Aşkın rengi kırmızıdır diye düşünürdüm hep
Oysa şu anda gördüğüm tek şey
Karanlık,
Yolunu kaybetmiş biri,
Ve ışığın hiç bir yerden gözükmediği bir yer...

Kelimeler yetse anlatmaya;
Yetse bu üzüntüyü dökmeye;
Rahatlayacağım...
Ama kelimeler benden kaçıyoru sanki
Hepsi yine ayrı bir kenarda...
İçim fena oluyor;
Yine terkedilmişlik varmış yazgımda...

En Kötü anın şiiri de burda sona eriyor
Kalbimin bittiği zamanki gibi
Bu şiir de bitiyor.
Yanan bir mum gibi
Eridi
Yandı
ve
Bitti...