Aşkım!

Aşkım diyebileceğin birini arasın geceleri,
Yoktur.
Kendi yalnızlığına yanarsın,
Niye bu haldeyim, neden yalnızım?

Yalnızlığının içinde birilerini arasın geceleri,
Yoktur.
Sonra bakarsın o sevgililere;
İçin burkulur; neden bu haldeyim?

Hani; elini tutmak istediğin,
Sarılmak, "aşkım!" demek istediğin zamanlar olur,
O kişi yoktur.
Kendi yalnızlığına kahredersin...

Kederli şarkılar sarar etrafını,
İçkiye vurasın gelir, yapamazsın.
Yarın yeni bir gün var dersin,
Aslında o gün bir öncekinin aynısıdır.

AŞKIM!
Sen, aslında var olmayan,
Ulaşılmazım olan, hayallerimi süsleyen.
Sen aslında, yalnızlığımsın.

İşte tek başına,
Masada otururken,
Yazarsan bir gün bunları; anla ki
Sen bitmişsin.

Yalnızlık sarar etrafını,
Başka hiç bir şey yoktur,
Sana eşlik edecek.
Ne zaman olmuştur ki?

Ellerine uzanırım, havada,
Hayali...
Gözlerini öperim, rüyamda,
Hayali...
Ağlarım sensiz, ağlarım yalnızlığıma.
Aşkım diyebileceğim birinin yokluğuna...