dalgınlık

Gözlerim dalar geceleri, tavandaki boşluğa. Birini mi düşünüyorum
diye kendime sorarken, bir anda yüzeye çıkar; SENİ. Yalnız seni
düşünüyorum, geceleri yalnız kalıyorum ya, hepsi o yüzden,
n'aparsam yapayım, yalnız hissediyorum. Yalnızlığımda beni
sana götürüyor. Seni düşünüyorum. Tavana dikilmiş gözlerim,
dalgın ve bulanık bir görüntü, sanki uyumaya hazır,
fakat hiç uyumak istemezmişçesine. Uyursam seni unutacakmış
gibi geliyor, yalan. Sadece aklımın bana oynadığı zalimce bir
oyun bu. Seni unutmak mümkün mü?.. Günler geliyor aklıma, güzelliğin,
giyinişin, oturuşun, duruşun, konuşman, birlikte söylediğimiz
o sözler... Kalabalığa aldırmayıp söylediğimiz o sözler, sadece
bir rol gibi, fakat bana gerçek geliyor.Dediklerim ne kadar acıtsa
da canımı, devam etmem gerek, ettikçe rahatlıyor gibi
hissediyorum en azından, o içime gömülmüş yaraları temizler gibi.
O sözler ki hepsi birbirinden yetersiz, gereksiz, kim anlar
ki yalnız kelimelerle duyguları! Öyle sıradan şeyler olsa
keşke bunlar da, sen ve ben de sıradan olsak. Sadece bir masal
misali süzülsek gecede, yalnız ikimiz. Seninleyken yalnız olmak
güzel. Bak işte! Birlikteyiz, ay ışığı, mehtap, bir ağaç altındaki
bankta, yan yana; saçların omzumdan aşağı dökülmüş, sarılmış;
huzurlu... Güneşin doğuşunu bekleyelim diyorum ben, sen bana daha
da yaklaşıyorsun, gözlerin denizdeki mehtap gibi parlıyor,
saçlarını öpüp kokusunu içime çekiyorum, hafif bir meltem;
hiç bitmesin bu an... Birden gözlerim açılıyor, KAHRETSİN!
Hepsi bir rüyaymış, nerede gerçek, sen ne zaman yaşadın,
yaşayabildin ki bunları. Sen ki yalnız, terkedilmiş,
köşeye atılmış, paylaşmak istediği onca duyguyla, sarılmayla,
öpüşmeyle...